Ballabani shtrihet rreth 25 kilometra në verilindje të Prishtinës. Është vendbanim kodrinoro-malor i tipit të shpërndarë, historikisht i ndarë në Ballabanin e Epërm dhe Ballabanin e Poshtëm.
Burimi shënon gjurmë të një vendbanimi më të hershëm në lokalitetet Livadhet e Çelit dhe Te Shpella e Gurit, ku janë vërejtur themele shtëpish dhe gurë të punuar. Pranë Rekës së Ballabanit, afër liqenit të Batllavës, përmenden edhe gjurmë të një kishe të vjetër. Në dokumentet e shkruara Ballabani përmendet në defterin e vitit 1455 me katër shtëpi. Regjistrimi i vitit 1487 shënon dhjetë shtëpi, ndërsa defteri i viteve 1566–1574 e regjistron me formën Balaban dhe 18 shtëpi. Emri vazhdon të paraqitet edhe në sallnamet e Vilajetit të Kosovës të viteve 1893, 1896 dhe 1900.
Pas dëbimeve të shqiptarëve nga Toplica dhe Jabllanica më 1877–1878, në Ballaban u vendosën familje muhaxhire shqiptare nga ato treva. Disa prej tyre u shpërngulën më vonë në Turqi. Në periudhën ndërmjet dy luftërave botërore, burimi dokumenton kolonizimin e nëntë familjeve serbe dhe malazeze; ato u larguan nga vendbanimi gjatë viteve 1960, pasi shitën tokën që u ishte ndarë.
Ndërtimi i pendës së Batllavës solli zhvendosjen e disa familjeve, veçanërisht nga pjesa e poshtme e fshatit. Në vitin 1999 burimi shënon rreth 71 shtëpi dhe afërsisht 440 banorë shqiptarë. Gjatë prillit të atij viti u dogjën e u dëmtuan shumë shtëpi, u dëmtua rëndë shkolla, u vranë dy banorë dhe popullsia u detyrua të largohej, fillimisht drejt Koliqit dhe më pas drejt Maqedonisë.
Burimi
Burimi dhe leximi i mëtejshëm
Burimi kryesor: Prof. Dr. Jusuf Osmani, Vendbanimet e Kosovës, Vëllimi 1.
Hyrja në burim: BALLABANI
Kjo faqe paraqet vetëm një pjesë të përzgjedhur nga një studim shumë më i gjerë i botuar për vendbanimin. Për referencat e hollësishme arkivore, historitë familjare, mikrotoponimet dhe trajtimin e plotë të vendbanimit, konsultoni vëllimin origjinal.