Badoci shtrihet rreth 10 kilometra në juglindje të Prishtinës. Sot vendbanimi i përket komunës së Graçanicës. Burimi e përshkruan si vendbanim të tipit të grumbulluar dhe e lidh lokalitetin me shtresa shumë të hershme të banimit.
Sipas të dhënave arkeologjike të cituara në vepër, në Badoc janë gjetur katër sëpata guri të datuara në protoneolit, në mijëvjeçarin e shtatë p.e.s., si dhe një nekropol i shekujve X–XI. Autori i përdor këto gjetje për të theksuar lashtësinë e banimit në këtë lokalitet. Në dokumentet osmane të viteve 1566–1574 përmenden format Dolina Badofç dhe Gorna Badofç; kjo e fundit regjistrohej me tetë shtëpi. Badoci paraqitet gjithashtu në një hartë austriake të hartuar mbi të dhëna të vitit 1689 dhe në sallnamet e Vilajetit të Kosovës të viteve 1893, 1896 dhe 1900.
Pas dëbimit të shqiptarëve nga Sanxhaku i Nishit më 1877–1878, burimi shënon vendosjen në Badoc të disa familjeve muhaxhire shqiptare. Më 1913 këto familje u shpërngulën drejt Turqisë ose Prishtinës, ndërsa në vendbanim u vendosën familje serbe nga vise të tjera të Kosovës. Të dhënat e përdorura nga autori tregojnë një rënie të ndjeshme të popullsisë ndërmjet viteve 1912 dhe 1921.
Nga mesi i viteve 1980, për shkak të shqetësimeve rreth sterilit të flotacionit të Kishnicës, autoritetet ndërtuan një lagje të re mes Guranës–Shushicës dhe Graçanicës, e njohur si Badoci i Ri. Sipas burimit, lokaliteti i vjetër i Badocit më pas mbeti i pabanuar.
Burimi
Burimi dhe leximi i mëtejshëm
Burimi kryesor: Prof. Dr. Jusuf Osmani, Vendbanimet e Kosovës, Vëllimi 1.
Hyrja në burim: BADOCI
Kjo faqe paraqet vetëm një pjesë të përzgjedhur nga një studim shumë më i gjerë i botuar për vendbanimin. Për referencat e hollësishme arkivore, historitë familjare, mikrotoponimet dhe trajtimin e plotë të vendbanimit, konsultoni vëllimin origjinal.